در حال بارگیری ...

Hello There!

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur
adipiscing elit,

Follow Us

حوزه پژوهش علوم انسانی فصلنامه علمی- پژوهشی رنا مقالات

بررسی مبانی حکومت‏داری دموکراتیک

جزئیات مقاله
دسته ---
دانلود 1
بازدید 8707
زبان انگلیسی
تاریخ انتشار 06 Apr 2021
دسترسی آزاد بله
امتیاز

نویسنده/گان

Abdul Wahid Alizada

چکیده

نظام دموکراسی یکی از پرطرفدارترین نظام سیاسی‏ای است که ظرفیت پاسخگویی به نیازهای شهروندان را بیش‏تر از هر نظام سیاسی دیگر در خود دارد. نظام‏های سیاسی غیردموکراتیک در جهان کنونی دیگر نه طرفدار و نه هم خریداری دارند و حتی آن نظام‏های سیاسی غیردموکراتیک که در گذشته بر ایدئولوژی و ساختارهای سیاسی خویش پابندی می‏نمودند، بر دموکراتیک سازی (دموکراتیزاسیون) ساختارهای سیاسی شان تأکید داشته و در مسیر دموکراتیک شدن شان قدم گذاشته اند. حکومت‏داری دموکراتیک به عنوان طرز زندگی سیاسی در دنیای امروزی بر اساس مبانی و اصولی استوار است که طی فرایند درازمدت مبارزه برای ایجاد حکومت دموکراتیک، به تکامل خویش رسیده است. هسته مرکزی این اصول و مبانی حکومت‏داری دموکراتیک را میتوان در مبانی‏ای چون: آزادی، حکومت اکثریت با حفظ حقوق اقلیت‏ها، موجودیت احزاب سیاسی، حفظ حقوق شهروندی افراد، احترام گذاری به آزادی بیان و رسانه‏ها، حاکمیت قانون و پاسخگویی دولت در برابر مردم، برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه، حفظ و رعایت حقوق زنان و ارتباطات مدنی-نظامی دانست. با ذکر مبانی و اصول اساسی حکومت‏داری دموکراتیک، می‏توان اعتقاد داشت که با درنظر داشت مبانی فوق است که می‏توان یک حکومت را در ردیف کشورهای دموکراتیک ویا غیردموکراتیک قرار داد. در دموکراسی‏‎ها اصالت برابری به عنوان یک اصل اساسی وجود داشته و معنای این اصل بحثی است که در دموکراسی‏‎ها افراد، گروه‏‎ها و طبقات مردم نسبت به یکدیگر از لحاظ حق حکومت‏کردن، برتری و امتیازی ندارند. حق حکومت برای همیشه به هیچ‏ فرد یا گروهی واگذار نشده و هیچ گروهی نمی‏تواند به عنوان برتری فکری یا ذاتی بر دیگران حکومت کند. مشروعیت قدرت تن‎ها بر رضایت مردم در پیروی از حکومت مبتنی است که میتوان این اصل را به عنوان قاعده اساسی حکومت‏داری دموکراتیک به‏شمار آورد.

منابع

1. ابوالحمد، عبدالحمید. (1388). مبانی سیاست، جلد نخست، تهران، نشر توس، چاپ چهاردهم.

2. ایو دورماگن، ژان و موشار، دانیل. (1389). مبانی جامعه شناسی سیاسی، مترجم عبدالحسن نیک‏گهر، تهران، نشر آگه.

3. احمدی، عزیزالله و سروش، عبدالستار. (1395). مبانی علم سیاست، کابل، نشر شرکت گرافیک لند.

4. انصاری، باقر.(1389). حقوق ارتباط جمعی، تهران،نشر سمت، چاپ سوم.

5. بخشایشی اردستانی، احمد. (1379). درآمدی بر نظام­های سیاسی مقایسه­ای،چاپ دوم، تهران، انتشارات آوای نور.

6. بخشی، علی آقا و افشاری راد، مینو. (1383). فرهنگ علوم سیاسی، تهران، نشر چاپار، چاپ دوم.

7. بشیریه، حسین. (1382) آموزش دانش سیاسی، تهران، نشر نگاه معاصر.

8. دوورژه، موریس. (1386). اصول علم سیاسی، مترجم دکتر ابوالفضل قاضی، نشر میزان، چاپ چهارم.

9. راش، مایکل. (1392). جامعه و سیاست: مقدمه‏ای بر جامعه شناسی سیاسی، مترجم منوچهر صبوری، تهران، نشر سمت.

10. رحمانی، محمد قاسم. (1395). حقوق رسانههای همگانی، کابل، نشر حامد رسالت.

11. رویان، عبدالقدیر. (1383). آموزش دموکراسی، تهران: انتشارات آگه.

12. عالم، عبدالرحمن. (1387). بنیادهای علم سیاست، تهران، چاپ هجدهم، نشر نی.

13. فؤاد، افرام‌البستانی. (1377). فرهنگ جدید عربی - فارسی؛ ترجمه منجدالطلاب، محمد بندرریگی، چاپ پانزدهم، تهران: انتشارات اسلامی.

14. قاضی، دکتر ابوالفضل. (1383). حقوق اساسی و نهادهای سیاسی، تهران: نشر میزان.

15. ملازاده، محمد. (1379). احزاب اسلامی و مشارکت پارلمانی،تهران: انتشارات احسان.

16. نقیب زاده، احمد. (1390). درآمدی بر جامعه شناسی سیاسی، تهران، نشر سمت، چاپ نهم.

17. هانتینگتون، ساموئل. (1392). موج سوم دموکراسی در پایان سدة بیستم، مترجم دکتر احمد شهسا، تهران، نشر روزنه، چاپ پنجم.

18. دبیرنیا، علیرضا، اسدآبادی، طیبه. (1395). حاکمیت مردم در اندیشه سیاسی غرب و اسلام؛ "نظام دموکراتیک" و "نظام مبتنی بر شریعت مقدس در قانون اساسی ایران"، تهران، نشر فصلنامه پژوهش تطبیقی حقوق اسلام و غرب، سال سوم، شماره سوم.

19. زارعي، محمد حسين. (1380). حاكميت قانون در انديشه‌هاي سياسي و حقوقي، نامه مفيد، شماره بيست و ششم.

20. محمودی، علی. (1382). " کانت: دموکراسی نمیاندگی ونظام جمهوری" ،ماهنامه اطلاعات سیاسی ـ اقتصادی ،ش ۱۹۶- ۱۹۵.

نحوه استناد به مقاله:

به زودی اضافه خواهد شد